درختان سکوت می کنند و

امسال هم سال تکرار می شود

همه چیزی تکرار می شود

مردم،شایعه،زلزله و سیل

و تو نیستی

وقتی زیر بارانهای شلاقی شهری غریب خیس می خورم

دریا،دریا بود

وقتی بازوهای آفتاب سوخته ات

پر از بوی قهوه و روغن و نیکوتین می شد

کوچ می کنم

به خیابان ها،کوچه ها.

در اشتباهی بزرگ

شناسنامه ام را باخته ام،با نامهایی بزرگ

من آنچه که بودم،نبودم

پر از دروغ،تظاهر و تزویر

همیشه کسی دیگر را کشته ام در خودم

و هیچکس نمی داند

چقدر سخت است خندیدن،گریستن.

آغاز جنگی شدن

پر از فریاد،کلمه

پری غمگین سطرهایی پر از مرگ

سکوت سکوت فریاد شدم

و گلویم میان بغضی شور شکست!  

http://www.newproline.com/modules.php?name=News&file=article&sid=648

این شعر در سایت مانیها منتشر شده است.