بین من و دنیا شیشه ای است.نوشتن راهی است برای گذر از این شیشه ٫ بی آنکه بشکند....

 درود و درود بر دستهایی که مینویسند٫چشمهایی که می خوانند و ...نوشتن دین من به خودم بود و هست ٫می نویسم تا آینه ای باشم برای آینده و گذشته ای که خواه و ناخواه خواهد بود.

 من شقایق زعفری متولد ۲۷ اردیبهشت سال ۶۰ اهل شهری پر از دریا و کوه٫شهری که همیشه می توان آن را تنها شهسوار خواند٫من می نویسم٫پس هستم و متولد شده ام تا تمام سلول های تنم قیام کنند و بر خیزند برای نوشتن٫خواندن٫خواندن . لذت بردن از بودن در نوشتن و خواندن...

 به آفرید نام وبلاگ من است٫نام خواهر اسفندیار و نام کسی که در رویاهایم دخترک مهربان من است٫دخترکی فرشته گون که شاید روزی در واقعیت بتوانم با او بخوانم و بنویسم.پس می خوانم برای خودم٫هستی درونیم٫موجودیتم و نسلی که پس از من شاید به آفرید نامی باشد.

 من شاگرد کوچکی از شهسوار و کوچکتر از آنم برای نوشتن و ادعای نوشتن داشتن و در اینجا تشکر می کنم از تیرداد نصری که خورشید نوشتن چندین نسل بود و هست٫مهرداد عارفانی که اولین قدم های خودباورانه ام را در کنار او برداشتم و ابولفضل حسنی٫مهدی حسین زاده و دوستانی که با هم بزرگ شدیم در نوشتن:مازیار عارفانی٫سعید تنکابنی٫محمد شکوری٫محمود خلعتبری٫آرش منصور گرگانی٫یاسر گلیج و شقایق لعلی که سفر بی بازگشتش طولانی تر از طولانی شده است و این وبلاگ تقدیم کوچکی است به

مادرم

شکوفه خاطرات کودکی ام٫ایوب زندگی ام٫الهه مهربانی و عشق.

                                                                                    شقایق زعفری